கண்டி அரசின் இராஜதந்திரக்
கணக்கிலிருந்து டேனிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் குறுகியகால
முயற்சிவரை—கிழக்குக் கரையில் வணிகம், பேரரசுப் போட்டி, உள்ளூர் அரசியல் சந்தித்த வரலாறு
17ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், இந்தியப் பெருங்கடலின் வணிக
வழித்தடங்கள் போர்த்துக்கேயருக்கும் டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கும் இடையிலான
போட்டியின் முக்கிய அரங்காக இருந்தன. ஆசியக் கடல் வணிகத்தில் முன்னிலை பெற்றிருந்த
இந்த சக்திகளுக்கிடையே, வட ஐரோப்பிய நாடான டென்மார்க்கும் தனக்கான இடத்தைத் தேடியது. ஆழமான
இயற்கைத் துறைமுகத்தையும் முக்கியக் கடல்வழிகளுக்கான அணுகலையும் கொண்ட திருகோணமலை, அந்த முயற்சியின் மையப் புள்ளியாக
அமைந்தது.
டேனிஷ் முயற்சி நீண்டகாலம் நிலைக்கவில்லை.
எனினும், அது
கிழக்கிலங்கையின் துறைமுகங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த வணிக நலன்கள், இராணுவக் கணக்குகள், ஐரோப்பிய காலனியப் போட்டி ஆகியவற்றை
வெளிச்சமிட்டது.
கண்டி அரசின் கூட்டணி அரசியல்
அந்தக் காலகட்டத்தில், கண்டி இராச்சியத்தை மன்னர் இரண்டாம்
செனரத் ஆட்சி செய்தார் (1604–1635). மலைநாட்டை மையமாகக் கொண்ட கண்டி அரசுக்கு
வலுவான சொந்தக் கடற்படை இல்லை; முக்கியக் கடலோரத் துறைமுகங்கள் மீதான நேரடிக் கட்டுப்பாடும்
குறைவாகவே இருந்தது. தீவின் பல பகுதிகளில் போர்த்துக்கேய செல்வாக்கு
வலுப்பெற்றிருந்த நிலையில், அவர்களை எதிர்கொள்ள செனரத்துக்கு வெளிநாட்டு கடற்படை உதவி
தேவைப்பட்டது. ஒரு ஐரோப்பிய சக்தியை மற்றொன்றுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துவது அவரது
நடைமுறை இராஜதந்திர உத்தியாக அமைந்தது.
செனரத் முதலில் போர்த்துக்கேயரின் முக்கியப்
போட்டியாளர்களான டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியை அணுகினார். ஆனால், இந்தோனேசியா உள்ளிட்ட ஆசியத் தளங்களில்
தமது வணிக நலன்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்த டச்சுக்காரர்கள், கண்டி எதிர்பார்த்த அளவிலான
தொடர்ச்சியான இராணுவ உதவியை வழங்கவில்லை.
இதையடுத்து, முன்னர் டச்சுத் தரப்பில் தூதராகச்
செயல்பட்ட மார்செலிஸ் டி போஷோவரை ஐரோப்பாவுக்கு அனுப்பினார் செனரத்.
போர்த்துக்கேயருக்கு எதிராகச் செயல்படக்கூடிய புதிய, நிலையான கூட்டாளியைக் கண்டறிவதே இந்தப்
பயணத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. இது வெறும் வணிக ஒப்பந்தத்துக்கான முயற்சி அல்ல; கண்டி அரசின் பாதுகாப்பையும் அரசியல்
சுயாட்சியையும் வலுப்படுத்தும் இராஜதந்திர நகர்வாகவும் அமைந்தது.
போஷோவரின் ஒப்பந்தம்: வாக்குறுதியும்
முரண்பாடும்
டச்சுத் தரப்பிடம் ஆதரவு பெற முடியாத போஷோவர், டென்மார்க் மன்னர் நான்காம்
கிறிஸ்டியனை அணுகினார். டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியை (VOC) முன்மாதிரியாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட
டேனிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி, ஆசியக் கடல் வணிகத்தில் நேரடிப் பங்கெடுக்கவும், கோபன்ஹேகனுக்கும் இந்தியத்
துறைமுகங்களுக்கும் இடையிலான வர்த்தகத் தொடர்பை விரிவாக்கவும் முனைந்திருந்தது.
போஷோவர், கண்டி இராச்சியத்தின் வளங்களை
மிகைப்படுத்திக் கூறியதோடு, இலங்கை முழுவதையும் ஆளும் மன்னர் சார்பில் ஒப்பந்தம் செய்யத் தமக்கு
அதிகாரம் இருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். ஆனால், செனரத் தீவு முழுவதையும் ஆளவில்லை; அவரது அதிகாரம் கண்டியை மையமாகக் கொண்ட
நிலப்பரப்புக்குள் மட்டுப்பட்டிருந்தது. இந்த அதிகாரக் கூற்று பின்னர் ஒப்பந்தம்
ஏற்கப்படாததற்கான முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.
![]() |
| 1618ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்த ஆவணத்தின் முதல் பக்கம் |
டென்மார்க் மற்றும் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்கள்
இரு நாடுகளுக்கிடையே சுதந்திரமாகப் பயணிக்கலாம் என்றும், லூத்தரன் கிறித்தவ மதப்பரப்பலுக்கு
கண்டி அரசு தடையிடாது என்றும் ஒப்பந்தத்தில் விதிகள் இடம்பெற்றிருந்தன. எனினும், இவை செனரத் நேரடியாக ஏற்றுக்கொண்ட
நிபந்தனைகள் அல்ல. போஷோவர் தமது அதிகாரம் குறித்து முன்வைத்த கூற்றையே
ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையாக டென்மார்க் மன்னர் ஏற்றிருந்தார்.
கோபன்ஹேகனிலிருந்து இந்தியப்
பெருங்கடலுக்கு
முக்கியக் கடற்படைக்கு முன்னதாக, டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியில்
முன்பு பணியாற்றிய ரோலாண்ட் கிரேப் (Roelant Crape) தலைமையில் ‘ஓரெசுண்ட்’ (Øresund) என்ற கப்பல் அனுப்பப்பட்டது. வணிக
நிலையம் அமைப்பதற்கான வாய்ப்புகளை ஆராய்வதும், உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களுடன் ஆரம்பத்
தொடர்பை ஏற்படுத்துவதும் அதன் நோக்கங்களாக இருந்தன.
அட்மிரல் ஓவ் கீடே
1619 டிசம்பரில் ‘ஓரெசுண்ட்’ இலங்கையை
அடைந்தது. அப்போது செனரத் போர்த்துக்கேயருடன் சமாதான உடன்படிக்கையில் இருந்ததால், டேனிஷ் தரப்பை எச்சரிக்கையுடன்
அணுகினார். கிரேப்பால் இலங்கையில் தனது ஆரம்ப நோக்கங்களை நிறைவேற்ற முடியவில்லை.
பின்னர் அவர் தமது உத்தியை மாற்றி, நாகப்பட்டினம் அருகே போர்த்துக்கேயக்
கப்பல்களைத் தாக்கினார். கோரோமண்டல் கடற்கரையில், ஆண்ட்ரே கோயல்ஹோ (André
Coelho) தலைமையிலான
போர்த்துக்கேயக் கடற்படையுடன் ஏற்பட்ட மோதலில் டேனிஷ் கப்பல் ஒன்று
மூழ்கடிக்கப்பட்டது; கிரேப் சிறைபிடிக்கப்பட்டார். பின்னர் அவர் தஞ்சாவூர் நாயக்கரிடம்
ஒப்படைக்கப்பட்டார். அங்கு பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, தரங்கம்பாடியில் வணிகத் தளம்
அமைப்பதற்கான வாக்குறுதியைப் பெற்றார்.
திருகோணமலையில் குறுகியகாலத் தளம்
1620ஆம் ஆண்டில், ஓவ் கீடே தலைமையிலான பிரதானக் கடற்படை
இலங்கையை அடைந்தது. ஆனால், கடற்பயணத்தின்போது போஷோவர் இறந்துவிட்டார். மேலும், அவர் 1618ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்தில் செனரத்தின்
அதிகாரத்தைத் தவறாக முன்வைத்திருந்ததும் தெரியவந்தது. போர்த்துக்கேயருடன்
சமாதானத்தில் இருந்த செனரத், அந்த ஒப்பந்தத்தைத் தமது சார்பில் செய்யப்பட்டதாக ஏற்க மறுத்தார்.
சிறிய டேனிஷ் படையால் போர்த்துக்கேயரைத் தீவிலிருந்து வெளியேற்ற முடியுமா
என்பதிலும் அவருக்கு ஐயம் இருந்தது.
நிலைமையை உணர்ந்த கீடே, பழைய ஒப்பந்தத்தைச் செனரத்திடம்
திணிக்காமல், மன்னருடன்
நேரடியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். அதன் விளைவாக, 1620ஆம் ஆண்டு டேனிஷ் தரப்புக்கும் கண்டி
அரசுக்கும் இடையே புதிய உடன்பாடு ஏற்பட்டது. போர்த்துக்கேயருக்கு எதிரான
போராட்டத்தில் இராணுவ உதவி வழங்குவதாக டேனிஷ் தரப்பு உறுதியளித்தது; அதற்குப் பதிலாக, திருகோணமலையில் கோட்டை அமைக்கவும், இலங்கையில் வர்த்தகத்தில் பிரத்தியேக
உரிமைகளைப் பெறவும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது.
கோட்டை அமைப்பதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடம்
சுவாமிமலை (Swami Rock). திருக்கோணேச்சரம்
கோயில் அமைந்திருந்த இந்தப் புனிதக் கடற்குன்றில் டேனிஷ் படையினர் தளம் அமைக்கத்
தொடங்கினர். கட்டுமான உதவிக்காக செனரத் 60 பேரை அனுப்பினார். கோட்டைக் கட்டுமானப்
பொறுப்பையும், திரும்பும்
பயணத்துக்கான பொருட்களைச் சேகரிக்கும் பணியையும் தனது துணைத் தளபதி எரிச்
க்ரூப்பேவிடம் (Erich Grubbe) ஒப்படைத்த கீடே, ரோலாண்ட் கிரேப்பின் அழைப்பை ஏற்று
தரங்கம்பாடிக்குச் சென்றார்.
டேனிஷ் தளம் நீண்டகாலம் நிலைக்கவில்லை.
கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் நிதிநெருக்கடியால் கோட்டைக்குத் தேவையான ஆதரவு
தொடர்ந்து கிடைக்கவில்லை. உணவுப் பொருள் பற்றாக்குறை, நோய்த்தொற்றுகள், உள்ளூர் எதிர்ப்பு, போர்த்துக்கேய இராணுவ அழுத்தம் ஆகியவை
நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்கின. போர்த்துக்கேயப் படையின் எதிர்வினையிலும் ஏற்பட்ட
மோதல்களிலும் டேனிஷ் தரப்பு இரண்டு கப்பல்களையும் பல வீரர்களையும் இழந்தது. 1621ஆம் ஆண்டில் திருகோணமலையில் மேற்கொண்ட
குடியேற்ற முயற்சியை டேனிஷ் தரப்பு கைவிட்டதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள்
தெரிவிக்கின்றன.
முயற்சி தோல்வியடைந்தாலும், கிழக்குக் கரையின் முக்கியத்துவத்தை
அது மேலும் தெளிவாக்கியது. திருகோணமலையைத் தளமாகக் கொண்டு மற்றொரு ஐரோப்பிய சக்தி
செயல்படுவதைத் தடுப்பதும், கடல்வழிப் போக்குவரத்தைக் கண்காணிப்பதும் போர்த்துக்கேயரின்
முன்னுரிமைகளாக மாறின.
சுவாமிமலை: கோட்டையும் கோயில்
அழிப்பும்
1623ஆம் ஆண்டில், கான்ஸ்டான்டினோ டி சா இ நோரோன்ஹா (Constantino
de Sá de Noronha) மீண்டும்
இலங்கைக்கான கேப்டன் ஜெனரலாகப் பொறுப்பேற்றார். வைஸ்ராய் டோம் பிரான்சிஸ்கோ டா
காமாவின் அறிவுறுத்தலின்படி, அவர் திருகோணமலையில் கோட்டைக் கட்டுமானத்தைத் தொடங்கினார். கண்டி
அரசு அரபு வணிக வழித்தடங்கள் வழியாகப் பிற ஆசிய அரசுகளுடன் மேற்கொண்ட
வர்த்தகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும், மற்ற ஐரோப்பியப் போட்டியாளர்கள்
திருகோணமலையைத் தளமாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதும் அந்தக் கோட்டையின் முக்கிய
நோக்கங்களாக இருந்ததாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் விளக்குகின்றன.
![]() |
| சுவாமிமலையில் போர்த்தகேயரின் கோட்டை |
கோட்டைக் கட்டுமானத்துக்கான செலவுகள்
யாழ்ப்பாணத்தில் வசூலிக்கப்பட்ட வரிகளிலிருந்து திரட்டப்பட்டன. யாழ்ப்பாணத்தில்
இருந்த போர்த்துக்கேயத் தளபதி ஒலிவேராவின் (Oliveira) உத்தரவின்படி, சுண்ணாம்பு யானைகள் மூலம்
திருகோணமலைக்கு அனுப்பப்பட்டது. தொழிலாளர்கள், உணவுப் பொருட்கள், வெடிமருந்து ஆகியனவும்
யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டன. சுமார் நான்கு மாதங்களில் கட்டுமானம்
முடிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பிரான்சிஸ்கோ பின்டோ பிமென்டோ (Francisco
Pinto Pimento) தலைமையிலான
படைப்பிரிவிடம் கோட்டை ஒப்படைக்கப்பட்டது. டேனிஷ் கப்பல் சிதைவுகளிலிருந்து
மீட்கப்பட்ட 14 பீரங்கிகளும்
அங்கு பொருத்தப்பட்டன.
துறைமுகத்தின் நீண்ட புவிசார் அரசியல்
திருகோணமலையின் முக்கியத்துவம் ஐரோப்பியக்
கடற்படைகள் வந்த காலத்துடன் தொடங்கவில்லை. ஆழமான இயற்கைத் துறைமுகமும், இந்தியப் பெருங்கடலின் முக்கியக்
கடல்வழிகளுக்கு அண்மையிலுள்ள அமைவிடமும் பல நூற்றாண்டுகளாக அதற்கு வணிக, இராணுவ மதிப்பை வழங்கின. சோழப்
பேரரசின் இலங்கை மீதான விரிவாக்கக் காலத்திலும், கிழக்குக் கரையின் கடற்படை மற்றும்
நிர்வாகச் செயல்பாடுகளுக்கு திருகோணமலை முக்கிய இடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
பின்னர் வந்த ஆட்சிக் காலங்களிலும் அதன் துறைமுக முக்கியத்துவம் தொடர்ந்தது.
16ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து
போர்த்துக்கேயர்கள் இலங்கையில் தங்கள் அரசியல் மற்றும் வணிகச் செல்வாக்கை
விரிவாக்கினர். ஆரம்பத்தில் தென்மேற்குக் கரையோரத் தளங்களில் கவனம் செலுத்திய
அவர்கள், பின்னர்
வடக்கிலும் செல்வாக்கை வளர்த்தனர். டச்சு மற்றும் டேனிஷ் போட்டிகள் கிழக்குக்
கரையின் புவிசார் முக்கியத்துவத்தை மேலும் முன்னிலைப்படுத்தின. அந்தக் கரையைக்
கட்டுப்படுத்துவது, கடல்வழிப் போக்குவரத்தைக் கண்காணிப்பதற்கும் கண்டி அரசின் வெளிநாட்டு
வணிகத் தொடர்புகளைத் தடுக்க முயல்வதற்கும், பிற ஐரோப்பிய சக்திகளைத் தூரத்தில்
வைப்பதற்கும் உதவும் எனப் போர்த்துக்கேயர் கருதினர்.
![]() |
டென்மார்க் மன்னர் நான்காம் கிறிஸ்டியனுக்கு மார்செலிஸ் டி போஷோவர் வழங்கியதாகக் கருதப்படும் இலங்கை வரைபடம். |
இந்த வரலாறு, ஐரோப்பிய வல்லரசுகளின் திட்டங்களுக்கு உள்ளூர் அரசுகள் வெறும் பின்னணியாக மட்டுமே இருந்தன என்ற பார்வையைச் சிக்கலாக்குகிறது. போர்த்துக்கேய ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ள, செனரத் ஐரோப்பிய சக்திகளுக்கிடையிலான போட்டியைத் தனது அரசியல் நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுத்த முயன்றார். அதேவேளை, டேனிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வணிக நலன்கள், இராணுவத் தளநிறுவல், மதப்பரப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. அந்தக் கூட்டணி சமமான அதிகார உறவாக அமையவில்லை.
டேனிஷ் முயற்சி குறுகியகாலத்திலேயே முடிவுக்கு
வந்தது. ஆனால், அதன்
பின்னர் திருகோணமலையில் கட்டப்பட்ட போர்த்துக்கேயக் கோட்டையும், திருக்கோணேச்சரம் கோயிலின் அழிவும், கடல்சார் போட்டி உள்ளூர் அரசியல்
மற்றும் பண்பாட்டு மரபுகளின் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
திருகோணமலையின் வரலாறு, துறைமுகத்தின் புவியியல் மதிப்பு மட்டுமல்ல; அதை யார் கட்டுப்படுத்த முயன்றனர், அதற்காக எந்த அரசியல் முடிவுகள்
எடுக்கப்பட்டன, அந்த
முடிவுகளின் சுமையை யார் ஏந்தினர் என்பதையும் பதிவு செய்கிறது.


